Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Alleen op vakantie
Op reis

Alleen op vakantie – wat het me bracht

Zoals jullie weten, ging ik vorige week alleen op vakantie. De reacties van jullie waren bemoedigend en vol begrip. Wat fijn! Het blijkt maar weer hoe negatief je soms kan denken over ideeën die eigenlijk heel goed zijn. De paar dagen alleen weg heeft me heel veel gebracht. Ik heb inzichten gekregen over mezelf die ik soms heel confronterend vond. Deze deel ik graag met jullie, omdat ik me onwijs gesteund voelde door mijn lezers en natuurlijk ook door het thuisfront.

Ik ben verslaafd aan WhatsApp

Voordat ik op vakantie ging, besloot ik dat ik een strict WhatsApp-beleid zou voeren. Slechts één uur per dag zou ik op die app kijken. Eraf gooien kon ik niet. Jop kon me bereiken via Signal. Dit liep gruwelijk mis. Ik kwam erachter dat ik echt heel moeilijk van mijn telefoon af kan blijven. Zo moeilijk dat ik achteraf gezien vaak nog binnen een paar minuten op een berichtje reageerde. Het langste wat iemand heeft moeten wachten op een antwoord van mij? Drie kwartier. Omdat ik toen echt heel geconcentreerd aan het schrijven was. De andere keren was het slechts enkele minuten tot enkele seconden. Dit was zo enorm pijnlijk voor me dat ik echt heel serieus ga nadenken wat ik met mijn FOMO (fear of missing out) en smartphone verslaving moet.

Als je geen foto maakt, is het niet echt gebeurt

Ik leerde dat ik van alles foto’s wilde maken. Wijn? Foto! Want kijk, wat een leuke Flamingo op de fles! Ik heb Flamingowijn, wow.
Boeiend.

Even serieus, ik betrapte me hierop in het zwembad toen ik een foto wilde maken van mijn voeten bij het water. Alsof ik nog niet genoeg foto’s heb van voeten in het zwembad op mijn Instagramfeed. Kan er een heel nieuw account mee openen. Het is dat ik laatst een privébericht kreeg van iemand met de vraag of ik nog meer foto’s van mijn voeten kon opsturen en ik dat echt een beetje creepy vond, anders had ik het misschien nog gedaan ook. Op zich is dat wel een consistente feed… foto’s van zwembaden en voeten. Aargh, nee! Niet doen. Don’t go there, het was al erg zat! Er was een punt dat ik in het zwembad dacht: laat ik een ijsje kopen, want dat is leuk voor op Instagram. Are you effing kidding me, woman? Doe nórmáál! Ik had niet eens zín in ijs! Dus uit pure recalcitrantie maakte ik de tweede keer in het zwembad geen foto’s. De eerste keer trouwens wel. En toch heb ik twee keer gezwommen. En als je me niet gelooft omdat het niet op Instagram staat, dan deel ik te veel van mijn leven.

Ik kan heel productief zijn

Ik was drie nachten weg. Op de zaterdag kwam ik om 6 uur ’s avonds aan. Op zondag en maandag schreef ik, zwom ik en deed ik boodschappen. En zei ik al dat ik schreef? Ik heb deze beide dagen ruim tienduizend woorden per dag geschreven. Ruim twintigduizend woorden. Dit zijn twintig tot vijfentwintig blogposts. Normaal doe ik twee maanden over dit aantal. Hoe ik zo productief was? Daar komt binnenkort een blogpost over online. Ik had trouwens nog een stuk productiever kunnen zijn, maar zie het puntje over WhatsApp…

Ik ben te gestrest

Ook leerde ik dat ik te veel in mijn hoofd leef. Ik wist al wel dat ik dit deed, maar dat het zo heftig was, wist ik niet. Zo vertrouwde ik Jop toe toen ik in het zwembad zat, dat ik mijn telefoon niet durfde weg te leggen. Want wat als er iets met De Kleinste was en ik lekker lag te dobberen in het water? Dan kon hij me niet bereiken. Als ik in het huisje was of op het terras zat, had ik in ieder geval altijd die telefoon bij me. Jop antwoordde dat als er iets aan de hand zou zijn, ik ook niet binnen vijf minuten thuis zou zijn. Nee, klopt. En hierdoor besefte ik weer eens dat leven met angsten echt niet oké voor je is. ‘Een mens lijdt het meest, om het lijden dat hij vreest’. Dit zeggen Jop en mijn schoonmoeder regelmatig tegen me. En deze dagen realiseerde ik pas hoe heftig het eigenlijk was.

Ik kwam tot rust

‘Wat zie je er ontspannen uit,’ zei Jop toen ik een foto van mezelf stuurde. Ik keek naar de foto en hij had gelijk. Ik had geen make-up op, mijn haar zat in een rommelige knot bovenop mijn hoofd, ik had een slobberige trui en dikke sokken aan en ik voelde me heerlijk. De zon scheen, het was warm weer en ik had een hele dag voor me. Ik leerde dat een dag best lang kan duren en dat dat betekent dat je best veel werk kan verzetten.

Ik leerde hoe ik thuis rustiger kon worden

Het is misschien gek dat ik een vakantie nodig had om te realiseren wat mij thuis zo gespannen maakt. Er zitten niet plots meer uren in een dag als je op vakantie bent. Ik wilde te veel. Ik wilde artikelen schrijven, maar tegelijkertijd ook contact hebben met het thuisfront en met iedereen op WhatsApp en Instagram.Nog even mijn mail checken en mijn kantoormail kon er ook nog wel even bij, want wat als daar iets belangrijks binnen zou zijn gekomen? Op zondagavond. Caroline, doe normaal. En zo leerde ik waar mijn grootste struikelblok ligt: de verwachtingen die ik mezelf opleg. Ik vind dat ik altijd bereikbaar moet zijn voor mijn omgeving. Dat is bizar. Zoals ik al zei, reageer ik vaak binnen een paar minuten op WhatsApp. Dit leidt thuis tot grote onvrede van De Kleinste, Jop en soms het eten dat aanbrandt. Waar ik slecht tegen het gepiep kan van de vaatwasser en deze direct uitmik, leef ik op als mijn telefoon trilt. Verslaafd, noemen ze dat, geloof ik. Dat is confronterend.

Ik heb nooit gepretendeerd te kunnen multitasken, maar toch is het iets wat ik continu probeer te doen. Een blogpost schrijven terwijl ik tegelijkertijd een Disneyfilm kijk met De Kleinste, kan niet. Net als koekjes bakken en de wc schoonmaken. Dat laatste doe ik niet. Dat eerste wel. En dat gaat stoppen.

Ik vind mezelf leuk

Was het dan allemaal negatief en confronterend wat ik leerde? Nee, absoluut niet! Ik kwam erachter dat ik mezelf ontzettend stoer vind. Ik was bang dat ik last zou krijgen van heimwee. En hoewel ik het miste om middenin de nacht het warme peuterlijfje van De Kleinste tegen me aan te voelen en het miste om tijdens het eten met Jop te praten, werd ik weer bevriend met mezelf. Door het fertiliteitstraject, de zwangerschap en de eerste maanden als jonge moeder die niet vlekkeloos verliepen, vond ik mezelf soms echt heel erg stom. Ik maakte mezelf gek van onzekerheid. En hoewel ik het laatste jaar enorm ben gegroeid, ben ik de afgelopen dagen wellicht nog eens een keer zoveel gegroeid. Ik deed waar ik zin in had, ook al was dat in mijn eentje. In mijn eentje uiteten, zwemmen, wandelen, heen en weer rennen om foto’s te maken voor mijn blog, terwijl mensen me konden zien: er viel een stuk schaamte van me af. Ik mag er zijn. Als mama. Maar nog meer als vrouw.

Wellicht ook interessant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *