fbpx    

Buitenspelen in de winter: zo overleef jij het

6 februari 2020

Als ik de peuter naar het kinderdagverblijf breng, loop ik altijd langs een poster waarop staat dat kinderen ook prima in de winter buiten kunnen spelen. Het kind in mij is het hier roerend mee eens. Maar dan wel als er buiten een dik pak sneeuw ligt en er gesleed kan worden, sneeuwpoppen gemaakt kunnen worden of als ik eventuele driftbuien de kiem in kan smoren door mijn peuter met zijn hoofd in de sneeuw te duwen. Dat laatste is een grapje, just saying. Helaas stond er op de poster geen vermelding dat dit alleen gold met sneeuw. Daarnaast wordt mijn peuter steevast door iedereen (behalve zijn ouders) omschreven als: ‘een echt buitenkind’. Zijn we mooi klaar mee. Zijn vader zit het liefst op de bank en zijn moeder ligt het liefst op bed. Hoe wij een buitenkind hebben geproduceerd, is mij een raadsel.

We zijn dus regelmatig buiten

We staan dus regelmatig buiten, want die peuter rent anders het huis door, met blauwe plekken, wondjes en bange katten tot gevolg. Omdat we tegenover het bos wonen, loop ik idealiter daarheen en laat ik dat kind daar zichzelf uitputten. Helaas bedenkt hij altijd in het bos dat hij moet plassen, modder in één keer heel vies vindt, of heel erg moe is, om ons vervolgens thuis weer gek te maken. De tuin is zijn heiligdom. Maar dan wel het liefst met ons erbij, want peuters vinden nu eenmaal altijd dingen waar ze niet aan mogen komen met hun tengels, ook al ruim je het nog zo goed op.

Waar heb je dat nu weer gevonden?

Zo roepen we regelmatig: “Waar heb je dat nu weer gevonden?” om het snel uit de handen van de peuter te halen. Vieze blikjes die door voorbijgangers in onze tuin worden gegooid (serieus, mensen? Doe normaal!), takken die zo groot zijn dat je er mee kan fierljeppen naar Groot-Brittannië en de incidentele dode muis omdat één van de katten op jacht ging en besloot het rond te laten slingeren. Ons kind veilig buiten laten, dat is soms dus nog een beetje lastig.

Die tuin moet moedervriendelijk

In de zomer vind ik het heerlijk om buiten te zijn. Dan lig ik in mijn hangmat onder het bladerdak van onze platanen, terwijl de peuter elke twee seconde checkt of ik niet in slaap ben gevallen, of ik niet uit de hangmat val of dat ik nu niet toch écht even achter hem aan wil rennen ook al is het dertig graden. In de winter doen we dit niet door de regen, het half dode gras, en de kale bomen.

Dus toen we laatst bij de buren op bezoek waren en zij vroegen wat onze plannen waren met de tuin, riep ik meteen: “een afdak!” Ik wil één van die tuinhuisjes met een afdak eraan dat ik leuk kan aankleden met een zithoek, waar ik droog zit en waar ik ook gewoon dus een winterbarbecue kan geven, omdat de man dit al jaren roept en ik het veto omdat ik een koukleum ben.

En met een beetje geluk, als we nog geld over hebben, kan er een sauna in dat tuinhuisje. Dan wordt het helemaal leuk om er in de winter te zijn.

PS: Bovenstaande foto is gemaakt in de zomer, ik heb geen foto’s van onze tuin in de winter, want dan zit ik binnen, bij de kachel.

Over de auteur

Caroline (uitgesproken als Keroolajn, op zijn Engels dus) is begin dertig en alweer een tijdje getrouwd met Jop. In september 2016 werd ze moeder van het meest prachtige kereltje dat de eerste maanden op deze aarde als een soort zeester lag te wapperen voor aandacht.

Lees meer van en over Caroline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *