Carnaval en kinderen: yes, ik kan niet feesten!

Carnaval en kinderen: yes, ik kan niet feesten!

door Caroline

Of we op carnavalszondag mee gingen met onze vaste (verder kinderloze) vriendengroep. De vraag werd casual in onze gezamenlijke groepsapp gesteld en het leek een simpele ja of nee vraag: ‘ja, we gaan mee’ of: ‘nee, de zondag hossen we met de familie ergens in West-Duitsland’. Een paar jaar geleden was mijn antwoord trouwens: ‘Nee, ik heb een hekel aan carnaval’, wat erin resulteerde dat ik alsnog carnaval vierde, binnen 10 minuten drie wijn naar binnen had gewerkt en uiteindelijk ten huwelijk gevraagd werd door mijn nu-echtgenoot door middel van een roze koek.

Denk je serieus dat wij oppas vinden voor carnavalszondag?

Nu vind ik carnaval wel leuk. Niet zozeer omdat ik denk dat ik nog een keer ten huwelijk word gevraagd, maar wel omdat ik een goed excuus heb om niet te hoeven gaan zonder dat ik te horen krijg dat ik zo saai ben. Ik ben gevoelig voor groepsdruk. Want denk je serieus dat wij oppas gaan vinden op carnavalszondag in een stad waar er in elke kroeg kluisjes te huren zijn waar je het hele jaar door kan sparen voor carnaval?

Het antwoord is gelukkig ‘nee’

Het antwoord is nee. Tenzij je je moeder die een paar dorpen verder woont en geen carnaval viert, zo gek krijgt om op te komen passen. Wel bij jou thuis, anders heb je een vervoersprobleem.

Vraag je je af hoe serieus carnaval genomen wordt in onze woonplaats? Mijn schoonvader past elke maandagmiddag op De Kleinste. In juli vorig jaar gaf hij al aan dat hij met carnaval zijn vaste oppasdag niet kon honoreren. Zo serieus wordt het genomen.

‘We hebben geen oppas’ is het beste excuus ooit

Ben je klaar met feestjes vieren? Wil je een goed excuus om niet naar elk feestje te hoeven? Ik beken het eerlijk: ‘we hebben geen oppas’ wordt hier regelmatig ingezet als wij liever op de bank willen hangen om een film te kijken. Ja, we worden ouder, hoewel ik dat nog niet altijd wil accepteren. Ik herstel niet meer zo snel van een feestje als dat ik dat vijf of tien jaar geleden deed. Sterker nog: mijn wallen worden gewoon rood en blauw als ik pas na twaalf uur in bed lig.

Wil je wel naar feestjes, maar wil je het liefst na een uur weer aftaaien? Ook dan biedt het hebben van kinderen de perfecte uitweg: ‘mijn oppas kan maar tot 23 uur’ is bijvoorbeeld een legitiem excuus om om 22.15 al richting huis te gaan. Oók als het feestje slechts twee straten verderop is.

Mocht je partner trouwens wel graag carnaval vieren en jij niet, bied je dan aan als oppas van je eigen kind. Maak er dan wel een ruilhandel van. ‘Jij mag vanavond verkleed als dokter, als dat betekent dat jij morgen en overmorgen het kind op bed legt en dat ik morgen een paar uur lang in bad kan liggen.’ Verhoog de inzet naar eigen inzicht, vooral als je man beweert dat hij verkleed gaat als gynaecoloog, in plaats van huisarts.

We gaven dus aan dat carnaval hem niet zou worden voor ons. Waarschijnlijk zouden we die zondag toch verkleumd langs de kant van de weg staan om te kijken naar de optocht. Het voordeel is dat ik mijn kind kan uitdossen en eindelijk zelf de schattigheid kan ervaren van mijn kind verkleed als een bijtje, zonder vleugels. Want die rukte hij van zijn pak. En zonder voelsprieten. Want die trok hij van zijn haarband. En met jas eroverheen, want anders wordt hij ziek. Ach, sodemieter toch op met je carnaval.


auteursavatarCaroline (uitgesproken als Keroolajn, op zijn Engels dus) is begin dertig en alweer een tijdje getrouwd met Jop. In september 2016 werd ze moeder van het meest prachtige kereltje dat de eerste maanden op deze aarde als een soort zeester lag te wapperen voor aandacht.
Lees meer van en over Caroline »
Back to Top