Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Moederschap

Dingen die je wel op je werk kan doen en thuis niet

Moeder zijn is hard werken en menig ouder komt tot rust op zijn of haar werkplek. Ik heb een kantoorbaan en het is vaak een verademing om binnen te stappen in een ruimte waar de mensen om je heen niet direct van alles van je willen. Ik heb vier dingen verzameld die je wel op je werk kan zeggen of doen, maar die thuis met je kind(eren) om je heen onmogelijk zijn. Hoeveel herken jij er? En heb je zelf nog toevoegingen?

1. ‘Ik kom zo bij je.’

Ik vind het werkelijk waar fantastisch dat ik tegen mijn collega’s kan zeggen dat ik zo bij ze kom, dat ze even moeten wachten, of dat ik ‘over tien minuten’ klaar ben en het totaal geaccepteerd is dat het dan nog eventjes iets langer duurt. En werkelijk waar niemand staat te huilen aan mijn bureau of trekt aan mijn kleding als ‘zo’ niet een milliseconde later is.

2. In je eentje naar de wc gaan.

Je weet pas wat privacy betekent als je kinderen hebt. Of als je in een gevangenis zit, of op een camping staat en je met een wc-rol onder je arm naar de plee rent omdat je buikgriep hebt. Hoe dan ook: De Kleinste zit in zijn ‘ik wil zijn waar mama is’ fase. Als dat betekent dat er een drol dwarszit bij mama die er nu uit moet, dan loopt hij mee. En dan geeft hij alle wc-rollen aan. En roept tegelijkertijd ‘bah!’ met wapperende handjes (heeft zijn vader hem geleerd). Ik heb nog nóóit een collega gehad die zegt: ‘Ik loop wel even mee’ als ik richting de toiletten loop. Sterker nog, ik heb nog nooit hoeven aan te kondigen dat ‘mama even naar de wc gaat‘ op mijn werk. Er is nog nooit een collega geweest die huilend op de hal mijn naam riep omdat hij of zij me kwijt was. Thuis gebeurt dat wel.

3. Vloeken als iets misgaat.

Er lukte iets thuis niet. En ik riep heel hard: ‘kut!’ Een anderhalf jaar oude kopie van mezelf stond plots achter me en riep: ‘KUT!’ met de grootste grijns op zijn gezicht. ‘Shit, da’s niet handig,’ mompelde ik en twee blije oogjes probeerden al te verwerken hoe al deze nieuwe woorden uitgesproken moesten worden. Jop en ik vertellen elkaar dagelijks dat we niet moeten vloeken waar De Kleinste bij is. Voor we het weten, heeft hij voor hij twee is, een woordenschat wat overeenkomt met die van een bootwerker. Of met die van zijn moeder.

Vloeken houd ik nu maar voor het werk, tot mijn kind het van iemand  anders leert. Ligt het in ieder geval niet aan mij.

4. Je lunch in alle rust opeten zonder dat er iemand bedelt om hapjes.

Eén van de discutabele talenten die ik me eigen heb gemaakt, is om binnen enkele minuten een volledige maaltijd naar binnen te schuiven. Dit is helaas doorgedrongen tot de lunchpauze op mijn werk, waardoor ik na het eten van mijn lunch nog 25 minuten over heb. Ik probeer bedachtzamer te eten. Helemaal omdat er nog nooit een collega mij een smekende blik gaf en zijn of haar mond hoopvol opendeed. Mijn doel is om een kwartier te doen over mijn boterhammen tijdens de lunch. Al is het alleen maar omdat ik de overige tijd me aan het bedenken ben wat ik ook alweer heb gegeten, omdat ik het niet eens heb geproefd.

Fijn weekend allemaal!

 

Wellicht ook interessant


1 reactie

  1. Jessica

    Hahaha, lijkt me inderdaad heel erg herkenbaar te zijn voor alle moeders.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *