Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Moederschap Zelfzorg

Een vrije dag van het moederschap

Op woensdag heb ik mijn mamadag. Ik werk 32 uur, en doe dit al sinds ik vijf jaar geleden afstudeerde. De eerste drie jaar had ik elke week een vrije dag waar ik mijn eigen plan trok. Soms blogde ik. Soms keek ik de hele dag dr. Phil. En soms speelde ik de hele dag De Sims 3. Ik sliep uit, at iets ongezonds als lunch en zo’n dag was altijd weer om voor je het doorhad. Kortom: ik deed waar ik zin in had. Toen ik in december 2016 weer aan het werk ging na de geboorte van mijn zoon, bleef ik 32 uur werken. Alleen veranderde, zonder dat ik het doorhad, die extra vrije dag in een dag keihard werken.

Hard werken

Iedere moeder (en vader) kan het beamen: een kind is hard werken. Hoe lekker die dag even geen kantoor ook klinkt, ik mis het toch altijd weer sneller dan ik denk. Vaak mis ik mijn collega’s al rond een uur of tien. ’s Ochtends. Voornamelijk als ik niet eens eventjes in mijn eentje naar de wc kan, omdat De Kleinste nu doorheeft dat mama toiletpapier gebruikt en daarom het liefst de hele wc-rol tussen mijn benen duwt. Of, als hij heeft gegeten, heel hard: ‘ghuhzuhchhhngngng’ roept en me gefrustreerd aankijkt als ik niet snap dat dat stofzuiger betekent.

Lees ook: Dingen die je wel op je werk kan doen en thuis niet

Een vrije dag voor mezelf

Vandaag is het wederom woensdag. Ik werd wakker om 9 uur. Ik maakte een boswandeling van twee uur. Ik nam een lange douche. Daarna at ik iets ongezonds als lunch, ging in bed liggen met mijn laptop, chocolade en cola light en begon te bloggen. Vanavond eet ik friet, omdat het kan. En dan ga ik weer bloggen. Kortom: mijn ideale vakantie, maar dan in één dag gepropt.

Waar De Kleinste is vraag je je af? Die logeert een paar nachtjes bij opa en oma. Niet omdat ik ergens belangrijk heen moet. Niet omdat ik verlegen zat om oppas. Maar omdat wij geloven in it takes a village to raise a child en ik één heel belangrijk ding heb geleerd de afgelopen maanden: soms moet je voor jezelf zorgen wil je voor anderen kunnen zorgen.

Soms is mijn energie op en mijn potje met geduld nog niet aangevuld

Er zijn soms van die dagen, ik heb er een aantal per jaar, dat ik met mijn handen in het haar zit. Dat ik al wil huilen voor ik goed en wel ben aangekleed. Er al aan mijn haren is getrokken, er al een driftbui is geweest en er al iets is gesloopt. Dat zijn dagen dat ik Jop rond elf uur al app of hij niet wat eerder thuis kan komen. Of dat ik iemand in mijn omgeving opbel met de vraag of ik hulp kan krijgen. Omdat mijn energie op is. Mijn potje met geduld nog lang niet is aangevuld van het afgelopen weekend om de dag door te komen. Op deze dagen vraag ik mezelf af waar ik aan begonnen ben. Hoe andere ouders dit doen. Hoe thuisblijfmoeders het volhouden. Hoe parttime moeders en fulltime moeders dit kunnen. En ik vraag me vooral af waarom niemand nog nooit tegen me heeft gezegd dat ik niet gemaakt ben voor het moederschap.

Ondertussen weet ik dat elke ouder weleens zo’n dag heeft. En weet ik ook dat als ik zo’n dag heb, ik niet goed voor mezelf heb gezorgd. Ik heb niet geluisterd naar mijn eigen energie die steeds minder werd. Niet geluisterd naar mijn eigen behoefte. Te veel gewerkt, terwijl mijn baas dat niet verlangt van mij, te veel wasjes gedraaid, terwijl er genoeg kleding ligt in ieders kast, te veel mensen proberen te pleasen die er niet eens om vroegen gepleased te worden.

Lees ook: 4 redenen waarom je als moeder goed voor jezelf moet zorgen zonder schuldgevoel

Het is mijn ‘het hoeft niet’ dag

Vandaag liep ik niet op mijn tandvlees. Vandaag voelt niet als een ‘ik kan het niet’ dag. Vandaag is mijn ‘het hoeft niet’ dag. Opa en oma wilden dolgraag dat hun kleinzoon bleef slapen en ik zag geen enkele reden waarom ik daar nee tegen zou zeggen. Vooral omdat ik geen dag meer wil waarin het me allemaal te veel wordt. Vandaag vier ik mezelf en doe ik wat ik wil.

Dus vandaag ging ik naar de wc en moest ik mijn eigen wc-papier pakken. Ik kon mijn eigen ontbijt en lunch opeten zonder dat ik mijn eten moest delen met een eigenwijze dreumes. Ik kon op mijn eigen laptop tikken zonder dat De Kleinste over me heen kroop en begon te krijsen omdat hij het beeldscherm niet kapot mag maken. En vandaag werd ik wakker zonder kopstoten. En vandaag praat ik eens niet over mezelf in de derde persoon.

Vandaag verlegde ik mijn eigen grenzen door alleen op pad te gaan door het bos, door de bosjes te kruipen omdat ik dacht dat ik wel kon afsnijden (zeg alsjeblieft niets tegen de boswachter), de uitkijktoren op te klimmen waar ik al meer dan een jaar naar kijk (105 treden, ik heb ze geteld) en daar, in mijn eentje, al mijn successen hardop heb uitgesproken.

Vandaag doe ik dus alles wat ik wil doen. Dat betekent ook dat ik nu eerst bij opa en oma op de koffie ga. Want er is een lief klein dreumesje dat ik even heel hard wil knuffelen en die me mijn wc-papier weer aan moet geven.

Een vrije dag van het moederschap, wat je reden ook is: een dagje met jezelf is altijd een goed idee.
Als moeder is soms je energie op en je potje met geduld nog niet aangevuld. Juist dan is een vrije dag van het moederschap zo belangrijk. Nog niet overtuigd? Na het lezen van dit wel.

Wellicht ook interessant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *