Help! Mijn peuter heeft een sociaal leven

Help! Mijn peuter heeft een sociaal leven

door Caroline

Ik woon in een kleine stad met pak hem beet 8000 inwoners. Als je niet van hier komt, kom je van ‘buut’n’ en herkent men je niet. Ik woon hier al acht jaar, dames en heren. En als ik alleen over straat loop, zeggen alleen mijn vrienden me gedag. Of de vrienden van mijn schoonouders. Nu is dit voor mensen uit de Randstad misschien niet zo heel bijzonder. Tenminste, ik heb nooit in de Randstad gewoond, maar ik kan het me zo voorstellen. Als ik samen met Jop op pad ben, zegt ineens iedereen mij hoi. Omdat ze me dan herkennen als ‘de vrouw van’. Ik maak geen grapje. Ik woon hier dus al acht jaar en ik doe veel vrijwilligerswerk. Ik kom vaker in het centrum dan Jop. En toch ben ik nog altijd ‘de vrouw van’. Het boeit me niet zoveel, maar toen ik ineens ook gebombardeerd werd tot ‘de moeder van’, schoot ik wel lichtelijk in een protesthouding. Want hoe bedoel je ‘moeder van?’ Mijn zoon is van mij! Het zou moeten zijn: ‘De zoon van’. Dit gebeurt waarschijnlijk niet, want mijn peuter houdt er blijkbaar een fleurig sociaal leven op na houdt zónder mij.

Mijn kind wordt bij naam genoemd in de supermarkt

Ik maak geen grapje als ik zeg dat mijn kind bij naam genoemd wordt in de supermarkt. Er wordt aan hem gevraagd waar opa/papa/oma is, alsof ik nooit buitenkom en die lieve peuter van mij vandaag besloot zijn mama eens mee te nemen voor een boodschap. Hij krijgt bloemen mee die anders weggegooid moeten worden, hij voert gesprekken met de caissières en vraagt vervolgens of we nog naar [vul een random naam in waar ik nog nooit van heb gehoord] kunnen gaan. Als ik dan vraag of dat een kindje is van de opvang, dan zucht hij nog net niet. Nee, ik heb overduidelijk geen kaas gegeten van dit hele dorpse STADSE leven.

Eén van de opa’s heeft hetzelfde probleem als ik

Onze peuter is gezegend met maar liefst drie opa’s en drie oma’s. Eén van die opa’s komt ook van buiten onze stad, maar woont hier wel. De enige reden waarom ze hem herkennen op de markt, is omdat hij als een echte Randstedeling kippenpootjes begon uit te zoeken bij de poelier. Tenminste, dat is wat Jop me doet geloven. Ondertussen kennen ze hem ook door die schattige kleinzoon van hem, die de Rotterdamse opmerkingen blijkbaar goedmaken door een lieve schaterlach en nieuwsgierige vragen. Ook hij kijkt vast vaak verbaasd op als iemand de naam van mijn zoon roept en uitgebreid: ‘Hoi! Hoe is het met jou dan?’ schelt over het marktplein. Des te meer omdat die peuter drie is. En geen drieënzestig. Wij kunnen niet met ons (klein)kind over straat zonder dat hij herkend wordt. En dan ben ik de blogger hier! 😉

Loslaten, het begint dus nu al

Natuurlijk krijgt elk kind op een punt een eigen sociaal leven. Alleen ben ik een paar jaar lang het middelpunt van mijn kind geweest. Dat dit zich zo langzamerhand verschuift naar andere mensen toe, is niet gek. Althans, in theorie. In de praktijk blijf ik het gek vinden dat dat kleine lieve mannetje wat ooit alleen van mij was en in mijn buik groeide er een heus sociaal leven op na houdt waar ik niets vanaf weet. Nog even en hij praat gezellig met zijn vader en oma mee over de zoon van de bakker die ooit in die en die straat heeft gewoond waar ook de slager heeft gewoond. Even voor de goede orde: ik weet niet of de bakker een zoon heeft. Mijn man weet dat vast wel. Zo’n stad is het hier.

It takes a village to raise a child – dank je wel lieve stad

Het is en blijft een rare gewaarwording, maar ik ben die stad van mij en de inwoners ook dankbaar. Want ik geloof heilig in ‘It takes a village to raise a child’. Het idee dat niet alleen jij als ouder verantwoordelijk bent voor de opvoeding van je kind, maar dat de samenleving dat doet. En natuurlijk ben ik er. Maar het idee dat er nog heel wat paar ogen dat leuke zoontje van mij in de gaten houden en hem veilig houden als ik er niet ben, vind ik wel een fijne en hele mooie gedachte. Ik kom misschien van buiten deze stad, maar mijn zoon komt van hier. En dat betekent dat er op hem gelet wordt.


auteursavatarCaroline (uitgesproken als Keroolajn, op zijn Engels dus) is begin dertig en alweer een tijdje getrouwd met Jop. In september 2016 werd ze moeder van het meest prachtige kereltje dat de eerste maanden op deze aarde als een soort zeester lag te wapperen voor aandacht.
Lees meer van en over Caroline »
Back to Top