Met een strikje in je haar en nagellak op zijn nagels naar het kinderdagverblijf: hij is toch geen meisje?

Met een strikje in je haar en nagellak op zijn nagels naar het kinderdagverblijf: hij is toch geen meisje?

Ja hoor, we hebben er weer één. Zo’n moeder die denkt dat het te meisjesachtig is als haar zoon nagellak op wil en een roze strik kiest en het in zijn haar wil. Zo’n moeder bij wie de schrik om het hart vliegt en die meteen denkt dat haar kind wellicht een meisje wil worden. Of erger: wat andere mensen wel niet zouden denken van haar kind. Want deze moeder woont niet in het westen van Nederland, waar het soms net wat gelijker en ruimdenkender lijkt. Nee, deze moeder woont in de Achterhoek. En die moeder liep met zenuwen (en behaarde benen onder haar rok, want ze was zich vergeten te scheren) met haar kind naar het kinderdagverblijf.

Wie die moeder was? Dat was ik.

Ik wil mijn kind vertellen dat hij mag aantrekken wat hij wil

De nieuwsverhalen over papa’s die met hun zoon verkleed gaan als Disneyprinses kennen we allemaal. En ook Jop en ik namen ons altijd voor zulke ouders te zijn. Als onze peuter een jurk aan wil doen, is dat prima. In theorie. Want in de praktijk roep je toch al gauw: ‘wat ben je een mooi meisje!’ of: ‘Je bent wel erg meisjesachtig zo.’ Die boodschap van jezelf zijn, wordt dus meteen al ingekleurd en is dus helemaal niet zo jezelf zijn als je zou willen. Dus toen mijn peuter naast mij zichzelf mooi aan het maken was en een strikje zag in mijn badkamer, wilde hij die in. Ik deed hem in.

Genderneutraliteit: het is belangrijker dan we denken

Een jaar geleden stonden de media bol van genderneutraliteit. HEMA hief de jongens- en meisjesafdeling op en voegde het samen. Speelgoedboeken maakten geen verschil meer tussen meisjesspeelgoed (schoonmaakspullen) en jongensspeelgoed (stoere beroepen) en de wereld stond op zijn kop. Mensen vroegen zich af waarom het nu allemaal zo politiek correct moest en al gauw werd genderneutraliteit verward met eenheidsworst: alsof we nu geen rokjes meer mochten dragen, geen lang haar meer mochten hebben en geen make-up op mochten doen.

Dit is níet waar dit om draait, mensen. Het gaat om dat het oké is als een jongetje met een strik in zijn haar over straat loopt, omdat een meisje dat ook kan. En een vrouw haar benen niet scheert, omdat een man dat ook niet hoeft te doen. En als een man zijn benen wel scheert, dat dat ook oké moet zijn. Het gaat hier om gelijkheid: om schoonheidsidealen die hangen aan een geslacht te doorbreken. Dit beeld verander je niet zomaar. Want hoewel ik dus vandaag met ongeschoren benen naar het kinderdagverblijf liep, voelde ik me ongemakkelijk. Niemand bekeek me en zei: ‘Nou zeg, ben je een oerwoud aan het kweken?’ En toch dacht ík dat iedereen keek. Niemand had negatief commentaar op het strikje in de haren van mijn zoon. En toch dacht ík dat iedereen dat zou hebben.

Ik wil mijn zoon niet vertellen dat iets meisjesachtig is

Vanochtend hoopte ik dat hij zijn strik zelf uit deed. En toen hij dat niet deed, wilde ik hem niet vertellen dat het niet mee mocht naar de opvang, omdat hij een jongetje is. Ik wil hem niet laten denken dat hij dingen niet mag, omdat hij geen meisje is. En ik wil hem ook niet laten denken dat hij dingen wel mag, omdat hij een jongen is. Gelijkheid, maar juist verdeeldheid, begint vroeg. Dus hield ik mijn mond en schreef deze blog. Om aan te geven dat ik ook vastzit in oude gedachten die ik los moet laten. Waarvan ik niet eens wist dat ik ze had.

‘Wat een mooi clipje!’

Die peuter van mij ging naar buiten. Met een knalroze strik in zijn haar, zijn knuffel in zijn hand en zwaaiend naar de brandweerkazerne en de vrachtwagens die langsreden. Op het kinderdagverblijf zwierde een jongetje blij in zijn prinsessenjurk en een meisje speelde met een auto. Mijn zoon liet trots aan zijn leidsters zijn haarstrik zien en allemaal bewonderden ze het: ‘Wat een mooi clipje heb je in!’ En dat strikje stond opeens helemaal niet raar meer. Omdat ik zag hoe het zelfvertrouwen van mijn zoon groeide. Hij wilde gewoon mooi zijn. Net als mama. En soms wil hij mooi zijn, net als papa. En vandaag wilde hij mooi zijn met een strik in zijn haar.

Back to Top