‘Mijn kind mag echt geen tablet in een restaurant’ en meer uitspraken die alleen gedaan worden door kinderlozen

‘Mijn kind mag echt geen tablet in een restaurant’ en meer uitspraken die alleen gedaan worden door kinderlozen

door Caroline

Er was een tijd dat ik zo bezig was met de perfecte moeder worden zonder nog maar een kind op de wereld gezet te hebben. Het idee dat ik ooit een blog zou hebben waar ik juist schrijf over hoe niet-perfect ik ben, had me waarschijnlijk uitslag opgeleverd een paar jaar geleden. Ondertussen weet ik beter en maak ik elke dag keuzes waar mijn jongere en kinderloze ik mezelf en andere ouders voor had veroordeeld. Ik was vast ooit die begin twintiger die haar neus ophaalde bij een krijsend kind in de supermarkt, al ogenrollend over een peuter met driftbui zou stappen en voor de vorm nog even de ouders een blik geven dat spreekt van een blik van medeleven, veroordeling en vooral veel arrogantie. Ja, ik was er zo één.

De uitspraak ‘Mijn kind mag echt geen tablet of telefoon in een restaurant, hij leert maar opletten’ is één van de meest gehoord opmerkingen, en misschien ook wel de opmerking die ik het meest zelf maakte. Deze en de volgende 6 uitspraken zullen alleen mensen zonder peuters uitkramen:

  • ‘Hij moet in zijn eigen bed slapen. Kom nou!’ Want je denkt serieus dat ik dat niet al heb geprobeerd? Denk je dat ik voor mijn lol het bed en mijn dekens deel met mijn man én mijn kind? Ik ben de hele nacht aan het vechten om het dekbed. En om een extra centimeter ruimte voor mijn kont.
  • ‘Dat kind heeft twee benen om op te lopen, hoor.’ Ja, dus? Als hij nu gedragen wilt worden omdat er enge mensen zijn zoals jij die hun oordeel klaarhebben, dan vind ik dat geen probleem. Daarbij, jij bent de hemel zij dank niet zijn vader. Of zijn opa. Oh, heb je zelf kleinkinderen? Wat rot voor ze.
  • ‘Mijn kind mag echt geen tablet in een restaurant.’ Dat riep ik dus ook. Maar ik werd het zat dat het halve restaurant – vooral oudere mensen – mijn kind wilden vermoorden met hun laserogen omdat hij iets te enthousiast kirde. Ik ben het trouwens ook zat dat ik nu voor de achthonderdste keer die potloden van de vloer moet pakken. Ik wil ook eten. Dus ja, dan kijkt hij maar – zonder geluid – naar rare filmpjes van auto’s die van kleur veranderen.
  • ‘Ik zou mijn kind nooit meenemen naar een restaurant of café. Veel te druk.’ Ja, was ik ook van plan, alleen het is dus strafbaar om je kind in een kooitje te houden thuis. Het is geen paria. Het is een kind!
  • ‘Waarom ga je toch boodschappen doen met je kind? Laat dat kind thuis!’ Weet je, ik laat met liefde mijn kind thuis als ik oppas heb. Het is voor mij ook veel relaxter om boodschappen te doen zonder gillend kind dat op dit moment boos is omdat hij geen wijnfles mag knuffelen. Maar mama heeft nu eenmaal wijn nodig. Nu.
  • ‘Als het mijn kind was – ‘ Weet je wat jij doet, ga lekker zelf je eigen kind baren. Dan kun je daarover oordelen. Tot die tijd: of je staat achter me, of je eindigt in een artikel op mijn blog.

Hoewel we soms denken dat moeders andere moeders het hardst veroordelen, heb ik het idee dat de twee groepen die het meest veroordelen of mensen zijn die hun kinderen al uit huis hebben (de zogenaamde babyboomers) of mensen die geen kinderen hebben. Tegen jullie zeg ik: een weekje een peuter lenen?

Commentaar over hoe je je kind opvoedt, elke ouder krijgt er op een dag mee te maken.

auteursavatarCaroline (uitgesproken als Keroolajn, op zijn Engels dus) is begin dertig en alweer een tijdje getrouwd met Jop. In september 2016 werd ze moeder van het meest prachtige kereltje dat de eerste maanden op deze aarde als een soort zeester lag te wapperen voor aandacht.
Lees meer van en over Caroline »
Back to Top