7 gedachten over kleding voor baby’s

babykleding

Kleding voor baby’s zijn op zijn zachtst gezegd bijzondere voorwerpen. Iedere moeder weet dat zijn of haar baby binnen no-time zo snel groeit, dat het kopen van babykleding nauwelijks zin heeft. Dat is echter niet het enige waar je achterkomt als moeder van een pasgeborene. 

Waarom heeft de kleding van mijn baby zoveel zakken?

Nee, serieus. Waarom heeft mijn pasgeboren zoontje meer zakken in zijn kruippakje dan ik in al mijn kleding bij elkaar heb? Wat moet hij meenemen? Die zakken zijn net groot genoeg om er een mini-formaat condoom in te proppen. Beetje te laat voor een condoom, vind je ook niet?

Klein gat of te groot hoofd

Eén van de eerste dingen die ik dacht, toen ik mijn baby een rompertje aan wou trekken, is: ‘probeer ik zijn hoofd nu door het armsgat te douwen?’ Check, check, dubbelcheck: nee, ik prop zijn hoofd door het goede gat, het is gewoon écht zo krap! Volgens het consultatiebureau is het hoofd van mijn kind gemiddeld van omvang. Dus waarom kijkt hij dan alsof ik hem decapiteer als ik hem iets over zijn hoofd aantrek?

Maak alles van drukknopen, alsjeblieft!

Drukknopen zijn hemels. Echt waar: je drukt en dicht! Je trekt en open! Vooral truitjes die aan de zijkant open kunnen (zie vorige gedachte), moeten met drukknopen zijn. De truitjes die normale knopen hebben, worden per ongeluk expres gemeden in de kledingkast.

Spijkerbroekjes zijn heel schattig, maar ik had het niet moeten kopen

De wapperende beentjes van je kind in een joggingbroekje krijgen, is al lastig zat. En dan zijn joggingbroekjes nog flexibel. Een spijkerbroekje aantrekken bij je baby als je haast hebt (of als hij vijf keer in één uur zijn luier volpoept), is niet aan te raden. Ik ben het met je eens: die pamperkont ziet er te schattig uit in zo’n spijkerbroekje met kontzakken, maar erg handig is het niet. En soms heb je dan ook nog eens de pech dat de benen van je baby blauw zijn als je dat broekje weer uittrekt, omdat de verf nog afgeeft.

Waarom is zoveel babykleding wit?

En dan heb ik het voornamelijk over rompertjes en broekjes. Daar zie je dus alle vlekken op. Ik heb een wit rompertje wat vandaag voor de derde keer de wasmachine in gaat, omdat de gele poep er niet uit wil verdwijnen. Vrouwen zijn dapper als ze een witte broek dragen tijdens hun menstruatie, maar als moeder zijnde ben je eigenlijk nog dapperder als je je baby wit aan doet.

Sokken.

Er zijn mensen in mijn omgeving die nog steeds ons vol verbazing melden dat Kobe geen sokken aan heeft. Wij antwoorden door onze schouders op te halen. Ons gesprek in huis over de sokken van Kobe, gaat als volgt:
Ik: “Sok.” (Te vertalen als: goh, Kobe heeft zijn sokken weer uitgetrapt, waar zijn ze?)
Jop: “hmhm.” (Te vertalen als: Ergens in de box. In zijn slaapzak. Bed, misschien op de grond. En anders check je de kledingkast toch voor een nieuw paar?).

Er bestaat trouwens wel iets geniaals voor sokken, dat heet namelijk Sock Ons. Hiermee kan je baby zijn sokjes niet meer uittrekken. Ze worden hier veelvuldig gebruikt.

Is het oké om mijn kind te wikkelen in plastic?

Uiteindelijk leiden al deze gedachten tot het volgende: is het ethisch verantwoord om mijn kind te wikkelen in plastic? Alles is namelijk vies. Altijd. Waarom is kleding niet vuilafstotend? Is het sociaal geaccepteerd om mijn kind een vuilniszak aan te trekken en het dan mode te noemen? Hij gebruikt namelijk alles om zich heen toch al als vuilnisbak.


Geen enkele update missen? Volg Kaktussen dan via Facebook, Twitter of Bloglovin'
Facebooktwitterpinterest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*