Poepluiers ontwijken: met deze tips word je pro

poepluiers ontwijken

Ik heb een hekel aan luiers verschonen. Nog meer haat ik het om poepluiers te verschonen. Maar wat ik écht weerzinwekkend vind, zijn de poepluiers die baby’s produceren vanaf dat ze groente, fruit en yoghurt eten. Waar de eerste zes maanden het vooral vervelend is om de billen van je baby schoon te poetsen (wat plakt die poep, zeg!), zit je daarna vast aan een geur waar zelfs de grootste fan van chili con carne van over zijn nek gaat. Aangezien zindelijkheidstraining in het eerste levensjaar wordt afgekeurd, heb ik mezelf pro gemaakt in poepluiers ontwijken. Hoe jij er ook één kan worden, lees je vandaag.

Vraag het de opa’s en oma’s

Grootouders vinden alle baby’s leuk: lachende baby’s, huilende baby’s, slapende baby’s en dus ook poepende baby’s. Ik kwam hierachter nadat ik bij mijn schoonouders op de bank zat, Jop smekend aankeek en vroeg of hij alsjeblieft de luier van Kobe wilde verschonen. Prompt sprong opa op en huppelde (met de baby) naar de verschoontafel die ze net die ochtend hadden gekocht. Ik heb dezelfde test uitgevoerd bij mijn ouders en ja hoor: ook hier werd enthousiast door oma gevraagd of zij de luier mocht doen.

Nu is het zo dat je baby helaas niet op commando poept. Dus wat doe je als je thuis bent en je kind produceert een poepluier? Twee oplossingen:

  1. Je belt opa en oma op en vraagt of ze gezellig op de koffie komen. Je hebt namelijk groot nieuws, want je baby heeft voor het eerst gelachen/een tandje/gekropen/gezeten/aan je haren getrokken/vul zelf maar in.
  2. Of je laadt je kind in de maxi-cosi of wandelwagen en gaat eventjes gezellig buurten bij opa en oma! Zet wel een stalen gezicht op als je kind uit de wagen wordt getild en de poepluier wordt opgemerkt. “Dat heeft hij vast onderweg gedaan, zijn luier is voor vertrek nog verschoond.” Knipper met je ogen naar je leukste (schoon)ouder. “Verschoon jij hem eventjes? Dan zet ik wel een bakje thee!”

Bovenstaande tips werken alleen niet als je een monster hebt dat soms zeven poepluiers per dag produceert.

“Het is een plasluier” zeggen tegen je partner

Een ietwat discutabel talent dat je verkrijgt als moeder: (bijna altijd) feilloos kunnen ruiken of je kind een plas- of poepluier heeft geproduceerd. Dit komt vooral van pas als je partner dit (nog) niet zo goed kan ruiken. Af en toe, na het produceren van een poepluier, je partner lief aankijken en stellig beweren dat het een plasluier is, is dus ook een tip die serieus het overwegen waard is.

Helaas geef ik hierop geen garanties. Mijn eigen neus laat me nog wel eens in de steek, waarna ik opgezadeld zit met een ‘stiekeme’ poepluier.

Aan de oppas vragen

Deze is wellicht nog stiekemer dan de tips hierboven, alhoewel te verantwoorden, want je oppas krijgt naar alle waarschijnlijkheid betaald voor het passen op jouw baby. Wacht eventjes met het verschonen van de billen van je baby tot de oppas er is, om vervolgens, terwijl je de deur uitsprint, de verdwaasde tiener toe te roepen dat ze niet moet vergeten de luier te verschonen. “De doekjes liggen naast de commode! Doei!”

En als je er dan toch niet onderuit komt…

Als je niemand in je omgeving hebt op wie je het verschonen kan afschuiven die de luier van je kind wil verschonen, dan zit er maar één ding op: het zelf doen. Na het succesvol verschonen van je baby’s billen mag je jezelf overigens trakteren met chocolade. Dit mag je trouwens ook doen als je succesvol het verschonen hebt afgeschoven op iemand anders. Dat is namelijk ook een prestatie op zich.

Laat je me weten als  je nog meer tips hebt voor me? Of wellicht vind je het verschonen helemaal niet erg. Ook dan hoor ik graag van je! Helemaal als je het leed voor mij weet te verzachten met behulpzame tips.

Nog even dit

Voor het geval Jop, mijn (schoon)ouders en de oppas meelezen: ik ontken dat ik ooit zelf gebruik heb gemaakt van bovenstaande tips.

Altijd op de hoogte blijven?

Facebooktwitterpinterest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*