Blog

Welkom op Kaktussen.nl

peuterspeelzaal glijbaan
Moederschap

Een rondleiding op de peuterspeelzaal (een zoektocht naar de glijbaan)

Vanaf dat je kindje twee is, mag hij naar de peuterspeelzaal. Omdat we totaal geen idee hadden hoelang de wachttijd is en Jop nogal van het op tijd zijn is, hadden we in oktober de rondleiding. De Kleinste was toen 13 maanden. Even voor de stedelingen onder ons: ik snap dat jullie waarschijnlijk al moeten inschrijven als je nog niet eens een vrucht in je baarmoeder hebt. Hier in de Achterhoek hadden we ons ongetwijfeld ook wel een dag van tevoren in kunnen schrijven. Maar voor het geval dat we hier ineens een trek krijgen van stedelingen die naar de Achterhoek gaan *proest haar koffie uit, yeah right, we hebben nauwelijks winkels*, gingen we maar alvast kijken.

 

De herinnering aan mijn eigen peuterspeelzaal was vooral de enorme glijbaan die middenin de ruimte stond. Ik ging dus bijna voor mezelf kijken, want wie weet stond hier wel net zo’n awesome glijbaan! Ik stuiterde de auto uit (de peuterspeelzaal bevindt zich ongeveer 250 meter van ons huis. Jep, wij zijn zulke ouders). De Kleinste keek vooral wantrouwend om zich heen toen we naar binnen liepen en vroeg zich waarschijnlijk af waarom zijn moeder veranderd was in een hyperactieve peuter.

Er zat een klein peutertje huilend op de grond

Geen glijbaan, wel een deur met cijfercode. Er was geen bel om binnen te komen, wel een code op de deur. Ietwat beteuterd stonden we voor de dichte deur te zoeken naar een deurbel. Gelukkig had de leidster ons gauw in de gaten en liet ons binnen. Er waren twee groepen en bij de eerste groep werd het liedje ‘Er zat een klein kaboutertje’ gezongen. Even een opfriscursus als je het liedje niet meer kent: dit liedje gaat over een kaboutertje dat huilend op een steen ligt, zijn traantjes droogt en dan gaat dansen. Eén van de kindjes nam de rol van kabouter dermate serieus, dat ze begon te gillen en te schreeuwen. Zodra ze twaalf is, mag ze bij ons op toneelles.

 

Er werd ons verteld wat de educatieve waarde van de peuterspeelzaal was. Ik hoorde iets over een boswandeling en herfstblaadjes plakken, maar ik was nog steeds op zoek naar iets van wat op een glijbaan leek. Af en toe stootte Jop mij aan en murmelde ik een: ‘wauw, jeetje. Wat educatief verantwoord.’ We liepen verder. Er zijn twee groepen bij deze peuterspeelzaal en wellicht had de tweede groep een glijbaan.

Zingen en dansen

Geen glijbaan, wel een houten boot waar je in kon. Oók vet! Je kon aan een stuur draaien en ik bedacht me dat De Kleinste volgend jaar vast doet alsof hij schipper of piraat was. Ik was de glijbaan vergeten en riep: ‘wauw, wat een toffe boot!’ De leidster knikte trots en vertelde dat de boot werd gewisseld tussen de groepen. Met mijn oog nog half op de boot liepen we het tweede lokaal in. Hier werd heel luid ‘hoofd, schouders, knie en teen’ gezongen. De Kleinste vond de kindjes ondertussen interessant en was niet meer zo aan ons geplakt. We zetten hem voorzichtig neer en voor we het wisten, hupste hij naar de andere kindjes toe en keek ze met grote ogen aan.

De eerste kus

Het besef dat mijn baby geen baby meer is, kwam even hard aan. Hoewel De Kleinste net 1 jaar was, was hij al bijna even groot als de kindjes van twee en drie. De kindjes kwamen dichterbij en ik wachtte gespannen af totdat mijn baby dreumes gillend terug naar mij of Jop zou gaan. Hij bleef staan. Hij werd voorzichtig aangeraakt en ik hield mijn adem in. Toen hij bleef staan en een meisje aanraakte, veranderde ik bijna in pudding. Toen dat meisje hem een kusje gaf en De Kleinste met grote blije ogen mij aankeek, smolt ik.

CITO? Zei ze CITO-toets?

Na de rondleiding is er ruimte voor vragen. Ik heb maar één vraag (over die glijbaan ,weet je nog?), maar die stel ik toch maar niet. We hebben het over de thema’s, over de tijden en de lunch. De leidster begint over een CITO-toets en ik ben weer alert.

 

“Zei u CITO?” vraag ik totaal verdwaasd.
“Ja,” is het antwoord. “Als het kindje drie is, nemen we een CITO-toets af. Deze is spelenderwijs. Ze moeten iets aanwijzen. Ze vinden het heel leuk!” Als ik geen antwoord geef, vertelt ze verder: “Je wilt natuurlijk wel weten of je kindje bijvoorbeeld een taalachterstand heeft.”
Nou, dat weet ik zo net nog niet. Dan is hij drie. Misschien ambieert hij wel een toekomst als mime-acteur. Of wordt hij monnik. Ja, ik snap dat taalontwikkeling belangrijk is, maar om CITO-toetsen af te nemen nog voor hij naar de basisschool is geweest, vind ik wel schokkend.

Conclusie

De peuterspeelzaal was fantastisch. Ik heb De Kleinste zien genieten. Toen we na het bezoekje langs opa en oma gingen, was De Kleinste nog aan het kraaien van plezier, alsof hij wilde vertellen wat er allemaal was gebeurd. Ik heb nog eventjes om te wennen aan de CITO-toets en aan het feit dat mijn kindje groot wordt.

 

Oh ja, er staat een hoge glijbaan buiten.

Wellicht ook interessant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *