fbpx    

Tevreden zijn met jezelf: wat betekent dat?

Het is iets van deze tijd: body positivity, jezelf omarmen, horen dat je vooral voor jezelf moet zorgen en om jezelf moet geven en dat het oké is om 10 taartjes te eten. Of geen. Als jíj je daar fijn bij voelt. We leven in een tijd waarin we mensen die aan fat shaming doen, met de nek aankijken. En waar we alsnog vol afschuw naar onze eigen vetrollen kunnen kijken in de spiegel. Het maakt niet uit hoe vaak mijn man tegen me zegt hoe mooi ik ben en dat ik geen make-up hoef te dragen. Het maakt hem niet uit dat ik jojo met mijn gewicht sinds de zwangerschap en het maakt hem niet uit dat mijn borsten een kleine B cup zijn. Maar het maakt míj wel uit. En dus start ik weer met diëten, houd ik kleding in mijn kast die twee maten te klein zijn en kijk ik mijmerend naar bikini’s die mij met mijn lichaamstype worden afgeraden.

Ik wil wel een borstvergroting

Vorige week zaten Jop en ik samen op de bank. We keken naar een programma waar plastische chirurgie werd aangestipt en ik floepte eruit wat ik al jaren denk, maar nooit openlijk heb toegegeven: “Ik zou best wel een borstvergroting willen”. Ik heb geen hangtieten zoals je hoort van andere moeders nadat zij borstvoeding gaven aan hun baby, dus het is niet zo dat ik de boel moet laten liften. Ik heb nou eenmaal niets om te liften. Er hoeven geen 5 cups bij. Maar één of twee cups, zodat het er wat voller uitziet? Ja, dat wil ik wel. Ik ben een borstenvrouw, overduidelijk 😉

Wees tevreden met jezelf

Nu ik het hier typ, schaam ik me er bijna voor dat ik er openlijk voor uitkom dat ik best ooit plastische chirurgie zou laten uitvoeren. Het beeld van jezelf omarmen en jezelf accepteren zoals je bent, komt dan toch weer de hoek omkijken. Maar zouden we in dat licht niet ook tatoeages sociaal moeten uitbannen? Het epileren van wenkbrauwen? Of het aanbrengen van make-up? En ik sta ook elke morgen voor de spiegel om die priegelige haartjes die sinds de geboorte van mijn zoon af en toe uit mijn kin steken, met een pincet hardhandig te verwijderen. Ik heb een vermoeden dat er wat mannelijke hormonen zijn achtergebleven: wel de baby en de nageboorte eruit, niet de testosteron. Waarom zou iets als plastische chirurgie niet ook prima in het rijtje van beauty passen?

“Ik vind je mooi zoals je bent”

Mijn man, die lieve schat, vertelt me dagelijks dat hij me mooi vindt. Dat ik me niet hoef op te maken, omdat ik mooi ben. Dat ik niet hoef te vragen of iets me staat, omdat hij vindt dat ik zelfs de show steel in zijn pyjamabroek en verwassen shirt uit mijn studententijd. Bonuspunten als ik mascara op mijn gezicht heb, piekerige wenkbrauwen heb en er snot uit mijn neus komt. Dat laatste is een grapje, dan vindt hij me ook niet zo mooi meer. We hebben de discussie hier vaker gehad. Ik wéét dat hij mij mooi vindt. En dat ik voor niemand mijn wenkbrauwen hoef te epileren of mijn kin hoef kaal te plukken. Ik hoefde van niemand te leren hoe eyeliner werkt, hoe ik smokey eyes maak en niemand dwong me die tattoo op mijn pols te zetten. En toch doe ik deze dingen. Omdat het een modebeeld is? Omdat het moet? Nee. Omdat ík het mooi vind.

Ik doe dingen omdat ik ze mooi vind

Ik ben op dit moment mijn garderobe aan het vernieuwen met kleding waar ik blij van word. Dat betekent dat mijn garderobe is aangevuld met heel wat Disneygerelateerde kleding. Je mag het kinderachtig vinden. Maar dat interesseert mij niets. Het hoort bij mij. Net als mijn tatoeage en het feit dat ik mijn wenkbrauwen mooier vind als ze geëpileerd zijn en mijn borsten mooier vind als ze groter zouden zijn.

Tevreden zijn met jezelf betekent dat je doet wat jij mooi vindt

Ondertussen weet ik dat tevreden zijn met jezelf, betekent dat je los van de mening van anderen, dingen doet. Dat er mensen zijn die mijn tattoo niets vinden, doet me niets. Dat er mensen zijn die het raar vinden dat ik op dit moment een rok aan heb met Mickey Mouse hoofden erop, doet me evenmin iets. En als ik ooit een borstvergroting zou nemen omdat dat iets is wat ik wil, dan is er maar één mening die telt: die van mij en hoe tevreden ik er mee ben.

Over de auteur

Caroline (uitgesproken als Keroolajn, op zijn Engels dus) is begin dertig en alweer een tijdje getrouwd met Jop. In september 2016 werd ze moeder van het meest prachtige kereltje dat de eerste maanden op deze aarde als een soort zeester lag te wapperen voor aandacht.

Lees meer van en over Caroline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *