Waarom ik me niet zo druk maak om schermtijd – en dat misschien wel zou moeten doen

Waarom ik me niet zo druk maak om schermtijd – en dat misschien wel zou moeten doen

Ugh, wéér zo’n moeder die het heeft over schermtijd. Ja, je mag nu met je ogen rollen. Hebben we niet genoeg gehoord over de schermtijd van de jongste kinderen? We weten het nu allemaal wel: van Supernanny Jo Frost mag een kind slechts 15 minuten tv kijken per dag. Volgens de rest van het universum spelen kinderen te weinig buiten en dan zijn er nog kinderlozen of moedermaffialeden die de tablet van mijn peuter neerbuigend afkeuren. We wéten het allemaal wel. En toch maak ik me niet druk om de schermtijd van mijn peuter.

‘Maar kinderen moeten vooral spelen!’

Het meest gehoorde argument is dat kinderen vooral meer buiten moeten spelen in plaats van altijd voor de tv hangen. Als ik nog één volwassene hoor roepen: “Maar vroeger – ” dan ga ik slaan. Of nou ja, met mijn ogen rollen. Of nou, misschien houd ik mijn mond wel en schrijf ik erover.

Ik snap dat jij het beeld hebt dat je vroeger altijd buiten speelde. Misschien omdat je geen tv had omdat dat er nog niet was (ouwe tang) of omdat er niets leuks op tv was of omdat je naar buiten werd geschopt door je ouders. Wat het ook is, je weet vooral dat de huidige jeugd te weinig buitenspeelt. Zolang de peuter me nog dagelijks vertelt dat hij de buurkinderen heeft gezien én gehoord buiten en weet hoe de kinderen in onze straat heten, maak ik me niet zo’n zorgen. En oh ja, wat denk je van dat hij kwam klagen omdat een kindje op de opvang zand in zijn ogen gooide? Dit is dus echt gebeurd. Toen hij aan het fietsen was. En die lege speeltuinen waar mensen over klagen? Ja, natuurlijk zijn die leeg om half negen ’s ochtends. Dan zitten kinderen op school of op de opvang. En ’s avonds zijn die ook leeg, anders krijg ik weer iemand aan mijn deur die vindt dat ik mijn kind te laat naar bed doe.

Leren van tv

We hebben het thuis ruim twee jaar volgehouden om De Kleinste weg te houden van televisie en de tablets. Bij opa en oma keek hij af en toe filmpjes op de ‘wawa’ (telefoon dus) en daardoor leerde hij ineens ontzettend veel. Juf Roos werd in ons huis geïntroduceerd en al gauw kreeg ik moordneigingen van Gijs. Mijn hemel, wat een irritant programma is dat. Er werd gezongen, gedanst, de woordenschat ging omhoog en hij leerde ineens in zijn eentje spelen. Nu ga ik dat niet allemaal aan Juf Roos hangen, want in die tijd keek hij af en toe ook filmpjes van kinderen die in hun eentje speelden. Een nieuw tijdperk van bouwen en fantaseren kwam eraan. Of dit door de tv komt, dat weet ik niet. Misschien is het een natuurlijke manier die anders ook wel was ontstaan zonder tv. Maar dat hij in Disneyland Parijs wist dat ze geen Nederlands spraken en daarom “bye bye!” riep naar iedereen als hij weg liep, dat heeft hij zeker weten niet van mij!

BabyTV, PeuterTV, Disney Junior en YouTube Kids

Onze maatschappij is meer dan ooit ingericht om kinderen vooral voor de tv of tablet te houden. BabyTV, peutertelevisie, Disney Junior, YouTube Kids: alles is gemaakt om kinderen vooral voor de tv te houden. Hier is het met weinig succes. Bumba hebben we nog nooit gezien. Peppa Pig doet De Kleinste niet zoveel en het enige waar hij dol op is, is Mickey Mouse and the Roadster Racers. Oké, en Piet Piraat en Kabouter Plop. Op dit moment roept hij keer op keer ‘Plopperdeplop!’ als hij vindt dat hij een briljant idee heeft. Vaak betekent dit briljante idee dat hij een koekje wil. Of snoep. Of koffie. Of bier. Zie je, afgezet tegen dit is de tv helemaal niet zo slecht, toch?

Sesamstraat

Een kwartier tv per dag, dat betekent dat hij alleen maar Sesamstraat zou mogen kijken. Dan komt hij alleen maar in aanraking met de eeuwige klaagzang van Ieniemienie en de rare Frank. Ik ben van mening dat er te weinig Mamoun in Sesamstraat zit (wat is hij léuk!) en Buurman Baasje en meneer Aart mogen ook een grotere rol krijgen van mij. Ik keek vroeger ook Sesamstraat. En TikTak ervoor. Jop keek zelfs nog het Klokhuis wat na Sesamstraat kwam. En of wij nu verpest zijn? Ja. Oh, shit. We weten alleen niet of dit komt door de tv.

Kijk met mate

Het valt allemaal wel mee, denk ik. We maken ons, zoals elke generatie, weer druk om iets. Die kinderen zitten niet als zombies voor de tv. En zeg nou zelf, als reiziger in de trein heb je liever dat een peuter naar een schermpje staart dan de boel verbouwt en het op een gillen zet om de twee minuten, toch? En natuurlijk zeggen wij vaker nee dan ja als de peuter tv wil kijken. Eerst spelen. Of: nee, straks als papa en mama gaan koken. Puur eigenbelang, want als dat kind rondrent in de keuken, kan het zo zijn dat we op de eerste hulp belanden. En dan hadden ze liever gewild dat we dat kind voor de tv hadden gezet.

Als je liever wel met iets meer beleid je kind online wilt laten, denk er dan eens over na om afspraken te maken. Misschien wordt het hier binnenkort ook wel tijd voor. En als je kind geen eigen tablet heeft, maar kijkt op jouw telefoon, vergeet dan alsjeblieft niet je telefoon te beschermen, denk bijvoorbeeld aan een hoesje voor je gloednieuwe Samsung Galaxy A40. Je moet er niet aan denken als je kind ineens besluit buiten te spelen mét jouw toestel.

PS: Nee, mijn kind drinkt geen koffie. Of bier. Heel soms krijgt hij een koekje. En snoepjes hebben we nooit in huis. Als we ze in huis hebben, heb ik ze al op voor de peuter ‘snoepje?’ kan uitspreken.

Back to Top