Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Moederschap Persoonlijk

Waarom peuters en tieners helemaal niet zoveel verschillen

Ik geef wekelijks toneelles aan zeventien tieners in de leeftijdscategorie van 12 tot 19. Ik ben dankbaar dat ik deze, vaak bestempeld als lastige, doelgroep mag onderwijzen. Nu kan ik hier een lofzang afsteken over hoe fantastisch ik ‘mijn’ tieners vind (en dat vind ik ook oprecht) en wat ze allemaal voor mij betekenen (heel veel), maar dat is voor niemand interessant. Veel leuker is het om te weten dat ik soms het idee heb dat ik tegen mijn peuter klets, in plaats van tegen een vijftienjarige, want luisteren doen ze allebei niet. En dat driftbuien bij zowel tieners als peuters verrassend veel overeenkomsten hebben…

Ja zeggen en nee doen

Als De Kleinste met zijn vingers in de buurt komt van de tv, kijkt hij ons met een grote grijns aan. Hij weet dat hij er niet aan mag zitten. We zeggen streng ‘nee’ en proberen hem braaf af te leiden, maar het spelletje ‘pak me dan, als je kan’ spelen met papa, is natuurlijk veel leuker dan niet aan dingen komen die niet van jou zijn.

Tieners spelen dit spelletje geraffineerder. Ze zijn niet meer die kleine peuter die niet snapt dat papa en mama alles zien. Ze weten dat als ze dingen willen die ze niet mogen of willen, ze dit stiekem moeten doen. Ik moest zelf eerst moeder worden om te zien dat ik soms te veel pikte van de groep, omdat ik schrijnende verhalen hoorde van strikte ouders.

Mama is stom en ook wel lief

“Mijn moeder is zo stom, weet je wat ze nou weer dit?”
“Ja, nou, dan heb je mijn vader nog niet gehoord!”
“Dat is niks bij wat mijn ouders mij flikten!”
Drie zinnen die ik regelmatig hoor als de groep tieners onderling klaagt over hun ouders. In het begin trok ik me de verhalen aan. Wekenlang huisarrest. Geen zakgeld. Het eten was koud. Het lag altijd aan hun ouders. Nooit aan hunzelf. Twee zinnen later vermelden ze tussen neus en lippen door dat hun ouders graag wilden helpen met de voorstellingen en of we nog meer hulp nodig hadden?

Doodsbang was ik om moeder te worden toen ik dit hoorde. Want moeder zijn betekent dat De Kleinste op een dag ook een tiener wordt die in de puberteit raakt en mij het allerstomste wezen op aarde vindt. Maar dan wel zo’n stom wezen dat zijn was moet doen.

Nu ik moeder ben, blijk ik dagelijks meerdere malen door de hele cyclus te gaan van de allerstomste tot de allerleukste persoon in de ogen van De Kleinste. Zo ben ik stom als ik niet snap wat ‘EEEH’ betekent, komt er een driftbui als er niet met kattenkots gespeeld mag worden en ben ik stom als ik kusjes en knuffels wil geven op de verkeerde momenten. Twee seconden later ben ik overigens de allerliefste, want dan moet ik een vinger bevrijden uit een la waar eigenlijk een kinderslot op zat, of moet er gewoon even geknuffeld worden.

‘Help’ is het moeilijkste vierletterwoord dat bestaat

Tijdig inzien dat je hulp nodig hebt, is het moeilijkste wat bestaat in de wereld van tieners en kleine kinderen. Waarbij De Kleinste net te laat erachter komt dat je van de bank valt als je je moeders hand wegduwt, ligt de tiener gestrekt op de grond en ontkent in alle toonaarden dat er iets mis is. School gaat goed. Leuke vrienden. Werk gaat goed. Hobby’s gaan goed. Relatie gaat goed. Ouders zijn stom. Plannen gaat goed. Alles gaat goed. Tot ze drie keer van die figuurlijke bank zijn gedonderd en eventjes niet meer weten hoe ze overeind moeten komen.

Goedkeuring

En toch zie ik de grote grijns op het gezicht van mijn dreumes en op de gezichten van de tieners als ik zeg dat ik trots ben, of dat het goed is gegaan. Dat de tieners naar me toe komen gerend nadat ze een negen hebben gehaald voor een proefwerk waar ze zo hard voor hebben geleerd. De goedkeuring die ze allemaal zoeken. En als De Kleinste mij een knuffel geeft uit zichzelf of een klapzoen, en de tieners mij een dikke knuffel omdat ik ze heb geholpen met iets, of dat ze blij zijn voor mij, weet ik dat ook ik niet zo gek veel verschil van die ‘lastige’ doelgroep.

 

Wellicht ook interessant


11 reacties

  1. Linda

    Haha je slaat de spijker op zn kop!

  2. Melissa

    Ik denk inderdaad ook dat ze niet heel veel verschillen. Allebei dingen uitproberen hoe ver ze kunnen komen.

  3. Lobke

    Goed stuk Carol, zeer vermakelijk en herkenbaar. Vooral wanneer niet alleen je tieners, maar ook jijzelf regelmatig van de spreekwoordelijke bank bent gevallen. ‘Help’ is inderdaad een supermoeilijk woord, maar gelukkig zijn er stomme lieve mama’s die dat woord meestal wel kunnen ruiken 😉

  4. Lien

    Haha! Wat een fijn artikel! Ik kan niet uit ervaring spreken.. Hier alleen de peuterperiode al doorgesparteld! 😉

    https://footprintsaroundtheworld.be/spam-blog-verdient-blog-extra-aandacht/

  5. Charlotte

    Haha geweldig! Zouden de tieners je dit wel in dank afnemen? 😉

    • Caroline

      Ze hebben hem gelezen en vonden hem allemaal lief, gelukkig! Haha

  6. MC Kleuver

    Hulp vragen is ook heel moeilijk. Eigenlijk zou ieder hierin getraind moeten worden. Dat zou het allemaal een stuk makkelijker maken.

  7. Nicole Orriëns

    Helemaal mee eens. Als tieners bijvoorbeeld met een vriend of vriendinnetje op hun kamer zitten met de deur dicht en het is heel erg stil dan kun je maar beter gaan kijken… Net als bij peuters.

  8. MamaMinke

    Oh ja dat is ook niet echt een leeftijd waar ik naar uitkijk. Maar ja het is wel zo. Ze zijn niet zo anders dan de kinderen nu. Ik hoor regelmatig ‘mama ik ben niet meer je beste vriend!’ Om vervolgens te horen ‘mama je bent mijn allerbeste vriend!’. Het zal vast wel loslopen.

  9. haha bij de titel dacht ik: ja echt wel. Maar nee eigenlijk heb je helemaal gelijk!

  10. Fleur

    Hahah wat een grappige vergelijking. Ik ben nu uit de peutertijd, maar de pubertijd van mijn oudste dochter staat voor de deur. Ik ben dus gewaarschuwd


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *